Ang bawat lalawigan ay may petsang nakaukit sa kanilang kasaysayan na nagsisilbing simbolo ng kanilang pagsasarili at pagkakakilanlan.
Para sa mga mamamayan ng Camarines Norte, ang Abril 15 ay hindi lamang isang ordinaryong araw sa kalendaryo; ito ang araw ng kanilang opisyal na pagsilang bilang isang malayang probinsya.
Bagama’t ang batas para sa paghihiwalay ng Camarines Norte mula sa Ambos Camarines ay pinagtibay noong Marso 3, 1919 (Act No. 2809), ang Abril 15, 1920 ang itinuturing na tunay na “Araw ng Pagkakatatag.”
Sa bisa ng Executive Order No. 22, pormal na pinasinayaan ang operasyon ng sariling pamahalaang panlalawigan sa ilalim ng pamumuno ni Don Miguel R. Lukban, ang unang gobernador.
Ito ang sandali kung kailan ang mga taga-Hilaga ay binigyan ng kapangyarihang pamunuan ang kanilang sarili at linangin ang kanilang sariling yaman.
Ang lalawigang ito ay tahanan ng mga natatanging yaman at kasaysayan. Mula sa masaganang minahan ng ginto sa Paracale at Jose Panganiban (dating Mambulao), hanggang sa matatamis na Queen Formosa na pinya na nagbigay sa lalawigan ng titulong “Pineapple Capital of Bicol,” ipinamalas ng Camarines Norte ang kanilang sipag at tatag.
Ang kanilang kultura ay isang espesyal na timpla ng Bicolano at Tagalog, na sumasalamin sa kanilang heograpiya bilang pintuan ng rehiyong Bicol.
Kasabay ng pagdiriwang ng anibersaryong ito ang Bantayog Festival. Ang pangalang ito ay hango sa makasaysayang monumento ni Jose Rizal sa Daet—ang kauna-unahang bantayog para sa pambansang bayani sa buong mundo, na itinayo noong 1898.
Ang pagdiriwang tuwing Abril 15 ay nagpapaalala rin sa mga dakilang anak ng lalawigan gaya nina Jose Maria Panganiban at Wenceslao Q. Vinzons, na nag-alay ng buhay para sa kalayaan ng bansa.
Sa bawat pag-angat ng bandila tuwing Abril 15, muling binibigyang-buhay ang dangal ng Camarines Norte. Ito ay isang pagkilala sa makulay na nakaraan ng Ambos Camarines, pagdiriwang ng kasalukuyang kasarinlan, at isang matibay na pangako para sa mas maunlad na kinabukasan ng bawat Camnorteño.
